மாறி வரும் கிராமங்கள்...

“காமேஸ்வரம் பீச் போயிருக்கீங்களா?”

என்று சென்னையில் உள்ள நண்பர் கேட்டார்.

“இல்லை. அங்கே பீச் இருக்குண்ணு உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?” என்றேன் நான்.

“காத்தாடி திருவிழா ரீல்ஸ் பார்த்தேன். லிங்க் அனுப்புறேன்” என்றார் அவர்.

நாகப்பட்டினம் அருகே, காமேஸ்வரம் கிராமத்தில் உள்ள ‘பீச்’ இன்று சென்னை வரை தெரிந்துள்ளது. இது ஒரு நாளில் சாத்தியமாகியிருக்காது என்பதும், யாரோ ஒருவரின் சிந்தனையில் தோன்றி, உடன் இருந்தவர்களின் ஆதரவாலும், கிராம மக்களின் ஒத்துழைப்பாலும் இன்று புகழ்பெற்று நிற்கிறது என்பதையும் நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

‘பீச்’ என்றால் அது மெரினா என்றிருந்த நிலை மாறி, காமேஸ்வரம் கடற்கரையும் சுற்றுலா செல்லக்கூடிய ‘பீச்’தான் என்ற நிலை உருவாகியுள்ளது.

முன்பெல்லாம் திருமணம் போன்ற விழாக்களுக்கு வேதாரண்யம் செல்லும் நண்பர்கள், திருவாரூர் அல்லது நாகப்பட்டினத்தில் அறை எடுத்து தங்கியிருந்து சென்று வருவார்கள்.

இப்போது வேதாரண்யத்திலேயே நல்ல சொகுசான தங்கும் விடுதிகள் நிறைய வந்துள்ளன. ஆயக்காரன்புலத்தில் கூட நல்ல தங்கும் விடுதி இருப்பதாக நண்பர்கள் சொன்னார்கள்.

சிறந்த பள்ளிகள், சிறந்த மருத்துவர்கள் மற்றும் மருத்துவமனைகள் என்று கிராமங்கள் வேகமாக வளர்ந்து வருவது பாராட்டுக்குரியது. 

திருமணம் என்று எடுத்துக்கொண்டால், நகர நாகரிகம் அப்படியே பின்பற்றப்படுகிறது.

திருமண மேடை அலங்காரம், மணப்பெண்ணின் ‘மேக்கப்’ போன்றவை நகரத்தையே மிஞ்சிவிட்டதாகச் சொல்லலாம். ‘ப்ரீ & போஸ்ட் வெட்டிங் ஷூட்’ என்று திருமணத்திற்கு முன்பும் பின்பும் வீடியோ மற்றும் போட்டோ எடுப்பது, திருமணச் சடங்குகளில் ஒன்றாக இணைந்துவிட்டது.

நகர மக்களிடமிருந்து ஒன்றை மட்டும் கற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பது நல்லது. அது, திருமண மண்டபங்களில் சாப்பிட இடம்பிடிக்க, சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பவரின் பின்னால் நிற்பது.

கிராமத்து இளைஞர்கள் தங்களது சிந்தனைகளால் புதிய முயற்சிகளை மேற்கொள்கிறார்கள். வெறுமனே வாங்கி விற்கும் தொழிலைச் செய்யாமல், உற்பத்தி சார்ந்த மனதுக்குத் திருப்தியானதைச் செய்யத் தொடங்கியுள்ளார்கள்.

கரும்பு ஜுஸ் கடை நடத்தும் சுரா கருப்பம் புலம் அவர்கள் கரும்பின் தோலை எளிதாக உரிக்கும் சாதனத்தை வடிவமைத்து பயன்படுத்தி வருகிறார்.

முதுநிலைப் பட்டம் பெற்ற இளைஞர் ஒருவர், தனது உழைப்பை நம்பி எவ்வித சஞ்சலமும் இல்லாமல் தனியாளாக டீக்கடை நடத்தி வருகிறார்.

பன்னாள் எழில்முருகன் அவர்கள் நெல் உறிக்கும் மற்றும் கல், உமி நீக்கி அரிசியைத் தரம் பிரிக்கும் இயந்திரத்தை வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்து நிறுவியுள்ளார். 

ஆயக்காரன்புலத்தில் சென்னை முத்துக்காட்டில் இருக்கும் ‘தக்ஷிணசித்ரா’ போன்ற, அருங்காட்சியகத்தை அமைத்துள்ளார் இளைஞர் GMR என்கிற G. M. ராம்குமார் G M Ram Kumar அவர்கள். 

50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த உறி, அகப்பைக் கூடு, திருவை, அம்மி, உரல், உலக்கை, ஆட்டுக்கல், மாட்டு வண்டி, ஏர் கலப்பை, மீன்பிடிக்க உதவிய ஊத்தா, தூண்டில், பழைய வாகனங்கள் என்று பலவற்றையும் சேகரித்து வைத்துள்ளார்.

 கூரை வீடு, ஓட்டு வீடு, கேரளா வீடு என்று உருவாக்கியும் வைத்துள்ளார். மக்களின் ஆதரவைப் பொருத்து, மேலும் விரிவாக்கம் செய்யும் எண்ணத்தில் செயல்படுகிறார். 

நம் முன்னோர்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை நாம் உணர்ந்தால்தான், இப்போது நாம் அனுபவிக்கும் சுகவாழ்வின் அர்த்தம் புரியும். பள்ளி மாணவர்களை இதுபோன்ற இடங்களுக்கு அழைத்துச் சென்று காண்பிக்க வேண்டும்.

பெரிய நகரங்களுக்குச் சென்று அதிக பொருட்செலவில் ‘போட்டோ ஷூட்’ எடுத்துக்கொண்டு வந்தவர்களுக்கு வரப்பிரசாதமாக அமைந்துள்ளது 'GMR பேலஸ் மற்றும் அருங்காட்சியகம்'

சமூக ஊடகத்தின் மூலம் அறிந்து, பட்டுக்கோட்டை, தஞ்சாவூர், கும்பகோணம் மன்னார்குடி போன்ற பகுதிகளிலிருந்தும் இங்கு போட்டோ ஷூட் எடுக்க வருகிறார்கள். 

‘தக்ஷிணசித்ரா’ மற்றும் GMR அருங்காட்சியகம் இரண்டிற்கும் உள்ள ஒர் ஒற்றுமை; இரண்டையும் தொடங்கியவர்கள் அமெரிக்காவில் பணிபுரிந்து, நாடு திரும்பியவர்கள் என்பதுதான் அது!

முன்னேற்றப் பாதையில் கிராமங்கள் செல்வதற்கான அடையாளமாக, இப்படி கிராமத்து இளைஞர்கள் தனித்தனிப் பாதையில் தங்களுக்கான அடையாளத்தை உருவாக்கி வருகிறார்கள்.

நம்முடைய முன்னோர்களின் வாழ்க்கைக்கு சாட்சியாக இன்றும் சில கிராமங்களில் இருக்கும் 'சுமைதாங்கி' கல்லைப் பார்த்தவர்கள், படத்துடன் 'கமெண்ட்' செய்யவும் 🙏